Rodzinna wyprawa dookoła świata

Byliśmy dziś w pierwszej szkole

Przypłynęły rekiny.

Już na granicy Gwatemala przywitała nas po swojemu. Pas graniczny znajduje się na rzece i widać dwa przejścia. Jedno górą- oficjalne i drugie- rzeką pod mostem, równie “oficjalne”, choć bez konieczności posiadania paszportów. Dziesiątki ludzi rozbiera się do majtek i brodzi rzeką na drugi brzeg. Stojący na moście przechodnie, celnicy i policjanci patrzą sobie spokojnie, jak idzie tamtym walka z silnym prądem.

Punkt gwatemalskiej kontroli granicznej w Tapachuli oddalony jest od meksykańskej straży granicznej 150 metrów. To wystarczająco dużo dla pomysłowych spekulantów, aby wyciągać od turystów pieniądze.

Śpimy w drewnianym domku w środku dżunglii. Prąd jest tylko wieczorami, przez parę godzin. Zresztą po co potrzebny prąd, jak nie ma internetu?

Z ziemi psikała para, jakby z czajnika. Kamienie były aż osmolone od wysokiej temperatury. Gdy gejzer wyrzucał swoją parę w sadzawce, to wszystko bulgotało. Widzieliście kiedyż wielki basen gotującej się wody? Nie? Ja też nie. Tak właśnie można to jednak opisać. Woda tak bulgotała, że strach było podejść, bo co chwila chlapała w innym miejscu wrzątkiem.

Wracając do domu, pojechaliśmy kwiatowym szlakiem “Ruta de las Flores”. To kompleks małych, klimatycznych miejscowości z niepowtarzalną, kolonialną atmosferą. Pełne kawiarenek z lokalną kawą zapraszają do oderwania się od rzeczywistości. Fontanny, kolonialna zabudowa, hiszpańskie kościoły i lokalna gastronomia – żyć, nie umierać!

Po przemyśleniach na krawędzi wulkanu San Salvador ruszyliśmy zapoznać się z stolicą El Salvadoru. Tym razem było bardzo podnośnie.

Pierwszy raz mieliśmy przewodnika, który naprawde fajnie opowiadał historię miasta. A nie była łatwa, bo pobliski wulkan nie był zbyt laskawy dla miasta i kilka razy narobił w nim bigosu.

Poznaliśmy historię Oskara Romero, arcybiskupa El Salvadoru, który został zamordowany w 1980 roku. Jego historia przypomina mi naszego księdza Popiełuszkę.

O rany, ile się naczytaliśmy o Hondurasie. Najniebezpieczniejsze państwo świata. 148mordertw na 10 tys mieszkańców. Nie jedźcie tam, bo was zamordują. Hmm, nie jst miło usłyszeć takie rady, ale cóż było robić… Pojechaliśmy do Hondurasu.

“Nie wychodźcie w nocy z domu i nie wchodćcie w dzień do tych i do tych dzielnic”- takie przestrogi uslyszeliśmy od goszczącego nas Hiszpana, Fernando. I takie rady szanujemy. Są konkretne i wnoszące coś do naszej wyprawy.

Zresztą, gdy w nocy usłyszeliśmy w stolicy pistoletowe strzały,

Kuchnia honduriańska opiera się na balaedas.

Baleadas

Smaruje się ją fricholes (fasolową pastą) i nakłada różne dodatki. Lizka jadła baleadas z serem i jajkiem a Wojtuś z fricholes, serem, jajkiem i kurczakiem.

Po gwatemalskim TIKAL, meksykańskich TULUM i CHICHENITZA przyjechaliśmy do kolejnej stolicy państwa Majów. Honduraskie COPAN jest również wpisane na listę UNESCO.

Czym różni się Copan od innych, zwiedzonych przez nas lokalizacji? Lusia na pewno powie: “papugami!!!” Na terenie wykopalisk żyje stado 40 albo 50 papug Ar. To i dla nas, dorosłych było niesamowite.

Wojtkowi spodobały się tunele.

Wrażenie na całej naszej rodzince zrobiły potężne metalowe drzewa “rosnące” na głównych alejach miasta. Najbardziej jednak przeżyliśmy corridę. Pierwszy raz (a to ci heca, znów coś zrobiliśmy pierwszy raz…) w życiu poszliśmy na corridę. Nie popsuło nam humorów 1,5 godzinne opóźnienie z rozpoczęciem. Panowie tak sie spieszyli, że rozgniewane byki, poszły … spać. Spóźnienia w tej części świata to normalka. Sana corrida, to rewelacja. Nie zdawałem sobie sprawy, jak to jest niebezpieczne… Może zdjęcia trochę to oddadzą. Przez chwilę jednak trzeba zapomnieć o zwierzęco/humanitarnuch kwestiach i nie myśleć o tym, co myślą, podczas tej zabawy, byki. Dla sprawiedliwości warto podkreślić, że w przeciwieństwie do meksykańskiej i hiszpańskiej corridy, tu byki nie sa ani zabijane ani nawet ranione, czego nie można powiedzieć o dwóch zawodnikach.

Wulkan Masaya zwany przez starożytnych "La Boca del Infierno" (gęba diabła) był czczcony, jako bóstwo. Odbywały się tu uroczyste obrzędy religijne, podczas których zrzucano małe dzieci do krateru, jako ofiary dla boga. Gdy Hiszpanie podbili te tereny, ustawili krzyż obok krateru, aby odstraszyć diabła. Jednych i drugich pogodziła potężna erupcja wulkanu. Wielki wyciek lawy zniszczył na kilkaset lat całą okolicę.

Wulkan jest nadal czynny. Ostatnia erupcja miała miejsce w 2008 roku. Z krateru wydobywa się cały czas dym a wokół, czuć stare jajka (śmieją się dzieci), czyli siarkę. Ochrona ostrzega, że stężenie wokół krateru jest tak duże, że nie powinno się przebywać na szczycie dłużej, nić 5 minut. Sam szczyt nie jest zbyt okazały, bo mierzy zaledwie 635 metrów n.p.m.

Po zapewnionej przez Ministerstwo Turystyki wycieczce po jeziorze i zwiedzaniu Granady, ruszyliśmy na kolejne wyzwanie: nasz numer siedem. Wulkan Mombacho. 1344 metrów n.p.m.

Mombacho jest wymarły, ale przez otaczający go klimat żyje w postaci endemicznych, tylko tu występujących roślin. Najciekawsza jest najwyższa partia roślinności, która wiecznie przykryta wilgotnymi chmurami, rośnie w jakiś dziwny, niespotykany sposób. Nie umiem opowiedzieć na czym dokładnie polega ta “inność”. Na pewno jednym z elementów jest niesamowita siła witalna tych roślin. Tutaj rzucony patyk na ziemię, następnego dnia puszcza korzenie. Płoty robi się tak, że wkopuje się kije, które same zamieniają się w wielkie żywopłoty.

Gdy zeszliśmy na chwilę na wulkanie z trasy, poczuliśmy co to znaczy dżungla. Ściana pnączy, korzeni i drobnych roślin, która nie pozwala iść do przodu. Nam się udało, bo znaleźliśmy koryto rzeki i nim dotarliśmy do drugiego szlaku.

Dziś postanowiliśmy wysłać nasze dzieci do szkoły. Wczoraj odwiedziliśmy tu szkołę podstawową i teraz, na zaproszenie Ministerstwa Turystyki Nikaragui, poszliśmy sami do szkoły.

To nie była zwykła szkoła. To były takie dziwne zajęcia sportowe. Lekcje surfowania. Co jak co, ale na surfowowaniu, to my się znamy dobrze. Od dwóch miesięcy surfujemy po kanapach ludzi i idzie to nam tak dobrze, że ani razu nie płaciliśmy za hotel.

Po lekcjach nurkowania w słonej wodzie Pacyfiku, ruszyliśmy na wielkie jezioro Nikaragua. Jego długość przekracza 160 kilometrów a na widnokręgu nie widać drugiego brzegu. Gdy kąpaliśmy się wreszcie w słodkiej wodzie, szalały fale, jak w Bałtyku.

Na środku jeziora znajduje się główna atrakcja Nikaragui: magiczna wyspa Ometepe. Ana niej dwa wulkany. Prom prowadził kapitan, który studiował na Wyższej Szkole Morskiej w … Szczecinie. Luśka fakt ten zgrabnie wykorzystała i przeprowadziła sesję fotograficzną na mostku kapitańskim.

Godzinę poźniej siedzieliśmy już w pizerii z proboszczem parafii i cieszyliśmy się wyśmienitą pizzą i lóżkami w centrum pastoralnym.

San Jose, stolica Kostaryki przeszła nasze wyobrażenia. O rany, jak miasto w Ameryce Łacińskiej może być tak dobrze zorganizowane, nowoczesne i czyste… Na ulicach nie ma papierów. Ludzie są dobrze ubrani i jeżdżą nowymi autobusami europejskich oraz koreańskich fim. Autobusy zatrzymują się tylko na przystankach a pasażerowie ustawiają się w uporządkowane kolejki i grzecznie wsiadają do pojazdów. Normalnie szok!

Kłopoty prędzej czy później musiały przyjść. Kostaryka zaczęła się od samego początku źle. Drogie ceny, czasami wyższe niż w Polsce nastawiły mnie w pierwszym dniu z rezerwą do tego kraju. Sytuację pogorszył totalny brak zaproszeń na couchsurfingu. Nie mieliśmy gdzie spać a w podróży z dziećmi, to nieciekawa sytaucja…

Następnie zgubiliśmy karimatę a kiedy o tym rozprawialiśmy, pozbyliśmy się w autobusie następnej. Teraz mamy 2 na 4 osoby. Cholerka, trochę mało. Śpiąc niedawno w namiocie, doświadczyliśmy tego na właśnych tyłkach. Dobrze, że to była plaza nad Pacyfikiem i jakoś przebąkaliśmy z Lizką tę noc. Jedno jest pewne: musimy kupić karimaty.

Wyjechaliśmy z Golfito i oddalajać się od niebezpiecznych plaż Pacyfiku dotarliśmy do sennej miejscowości San Vito. Zasiedlona w latach 50 ubiegłego wieku przez Włochów ma delikatnie inny klimat i atmosferę, niż pozostałe miasta Kostaryki. Uznaliśmy, że powinna być sympatycznym miejscem na odpoczynek i uporządkowanie planów na Panamę i Kubę. Podziwianie szczytów gór przykrytych chmurami bardzo mnie tu uspakaja. Lasy chmurowe są po prostu niesamowite.

Jak można było do dziś utrzymać utopijny socjalizm? Jak można tak zniewolić ludzi, żeby zaakceptowali idiotyczne ustalenia. Do niedawna Kobańczyk nie mógł sprzedać mieszkania i samochodu. Nie można mu było skorzystać z hotelu. Do dziś funcjonuje na Kubie nakaz pracy i darmowy posiłek dla każdego obywatela, dwie waluty i autobusy dla lokalnych i turystów. Jeszcze niedawno 12-letnie dzieci musiały rostawać się z rodzicami i wyjeżdżać do tzw. “Escuela del campo”, czyli “polnych szkół”. Tam, poddawane indoktrynacji, uczyły się i pracowały, odwiedzając dom rodzinny kilka razy w roku. O kolejnych dziwadłach dowiedziałem się już na miejscu.

Ksiądz przestrzegał nas, żebyśmy uważali podczas spotkania z nimi. Są zawsze otoczone funkcjonariuszami bezpieki i nieustannie inwigilowane. Podczas świąt państwowych często Castro aresztuje je, żeby nie zakłócały “wielkich rewolucyjnych wydarzeń”. Nie mogłem odpuścić.

Natchnęliśmy się na kilka polskich akcentów. Obok kościoła Świętego Franiszka jest ławeczka Chopina a na przepięknym cmentarzu COLON leży polski generał. Roloff Carlos Mialowski zajmował tu nawet funkcje ministerialne.

Centrum poznaliśmy sami, wypożyczając dwa dni pod rząd, darmowe rowery a dziś familia Rojas pokazała nam okolice Bogoty. Wielkie miasto wchłania mniejsze miejscowości a ten proces odbywa się bardzo dynamicznie. Bogota rozciąga się w każdym kierunku. Nie oszczędza nawet okolicznych gór a mówimy naprawde o potężnych wzniesieniach, bo miasto leży na wysokości 2600 metrów n.p.m. Zwiedziliśmy właśnie takie osiedla, które jeszcze niedawno funkcjonowały jako samodzielne jednostki administracyjne. To fenomen państw latynoamerykańskich, które mając wiele niedostępnych obszarów koncentrują przemysł, handel, politykę i życie w kilku wielkich aglomeracjach.

Stolica Panamy ma od dziś twarz Paula Ventany, który nas tu gościł. 73 letni Paulo jest emerytowanym nauczycielem i choć czas wybył na jego postaci swoje znaki, to jest pełen wigoru i ochoty do życia. Taka jest właśnie Panama. Z jednej strony stara, kolonialna i dostojna. Często biedna, zaniedbana z rozsypującymi się kamieniczkami. Jednocześnie za rogiem, piękna, dostojna i nowoczesna. Centrum biznesu z drapaczami chmur, nazywane jest Nowym Yorkiem południa.

Kilka miesięcy temu pojechaliśmy do Warszawy, dogadać szczegóły indyjskiej wizy. Hindusi dając wizę obligują każdego, aby wykorzystać ją w ciągu 6 miesięcy, od daty wbicia. Mając zaplanowane Indie na 9 miesiąc naszej wyprawy, chcieliśmy namówić panią Ambasador na specjalne pozwolenie. Nie załatwiliśmy nic, ale wychodząc zauważyliśmy w tym sam budynku ambasadę Ekwadoru.

Nie mieliśmy wiele czasu na zwiedzanie Cuenca, więc zdecydowaliśmy się na objazd najważniejszych zabytków miasta odkrytym autokarem. Super zabawa, polecamy. Od kilku miesięcy obserwowaliśmy turystów jeżdżących takimi autokarami a teraz sami zasiedliśmy do przejażdżki. Fajna zabawa.

Zaczęliśmy od Trujillo a tu ważnym elementem dań są owoce morza i mięso. Wiedząc, że w Europie argentyńskie steki uchodzą za ideał, postanowiłem poddać peruwiańską kuchnię od razu mocnej kontroli. Zjedliśmy więc schab z kością przyżądzony na grillu

Nieźle się tu napracowaliśmy. W Kolumbii zorganizowaliśmy najwięcej prezentacji.