Niestety w Gwatemali nie ma pociągów. Pewnie by było choć trochę punktualnie. Teraz autobusy są poza prawem i robią, co chcą. Dziś trzy razy zapewniając nas, że jadą do Panajachel, bez żadnego problemu wytłumaczyli nam, że droga pokrywała się tylko w połowie a z drugą musimy sobie radzić. Na koniec dodali jeszcze, że to miasto, gdzie nas przywieźli, też jest bardzo ładne.

Sama jazda autobusem, to niezły folklor. W trakcie podróży do pojazdu wchodzi co chwila jakaś osoba, która zamierza ci sprzedać jakiś rewelacyjny towar.

Gdy wreszcie dotarliśmy do celu, poszliśmy na kolacje. W garkuchni na ulicy o godzinie 21 wieczorem pracował dziesięcioletni chłopiec. Podawał gościom tortille, herbatę, serwetki itd. Luśka była w szoku. Czy to nie najlepsza lekcja wiedzy o społeczeństwie, jaką mogła dostać od życia? Pozdrawiam tutaj wszystkich kłopocących się o karierę moich dzieci, w związku z ich przerwą w uczęszczaniu do szkół i brakiem możliwości uczestnictwa w świetnie kształcących testach...